Van Ecuador naar Peru!

Ola Pola!

Oke, het is een eindje geleden!
Ondertussen zijn we al in in Peru geraakt en hebben we al de helft van Peru in een bus afgereisd! Veel te vertellen dus!
Waar waren we gebleven..

Riobamba, ook wel gekend als FRiObamba, is ontzettend.... uhm.... SAAI! We hadden een bruisende, levendige stad, vol leuke plaatsjes verwacht, maar dat is toch dik tegengevallen. Diksmuide city is een grote feeststad in vergelijking met Riobamba.
Pas op, het had ook z'n voordelen. We konden ons eens ongegeneerd achter de computer installeren om een aantal zaken in orde te doen, die we voordien niet hadden gedaan omdat er altijd wel een uitvlucht was voor een spannende belevenis. Helaas, we hadden geen keus. :) Ons budget eens bekijken, verdere route uitstippelen, zelfs facturen betalen... ;)
We lagen languit in de zon, maakten 's morgens uitgebreid ontbijt voor onszelf en verwonderden ons steeds weer over de lelijkheid van de bulldog van de guest house.
Na een dagje hadden we het toch wel gezien en vertrokken we (op aanraden van Hanne) naar Guamote.

Ook Guamote was anders dan verwacht.
Eenmaal de mist en het stof, veroorzaakt door het aanzetten van de bus die ons had gedropt, waren opgetrokken, zagen we een massa mensen, in traditionele kledij manden en zakken over en 'tweer sleuren. Gigantische pick-ups volgestouwd met mensen als sardientjes in een blik, reden ons bijna de tenen van ons voeten. Varkens sprongen verschrikt knorrend aan de kant. Het was donderdag en markt. Alle mensen vanuit de bergen komen dan naar beneden, naar Guamote, om hun goederen te verkopen en wat dingen voor zichzelf in te slaan. Even leek het alsof we weer in Myanmar waren. Geen toeristen, mensen keken ons verwonderd aan.
Jammer dat we niet veel foto's mochten nemen. Mensen denken hier vaak dat foto's een deel van hun een ziel en dus een stuk energie afnemen, dus als je't al es vraagt, mag het vaak niet. Gelukkig kan onze superdupermegazoomcamera hier toch goed dienst doen.
We sliepen er in Guest house Inti Sisa, gerund door Belgen. Alle opbrengsten ervan worden besteed aan educatieve projecten, die ze er zelf oprichtten. Een kleuterklasje, computerlessen, naailessen.. Ze doen er alles aan om mensen iets aan te leren, waardoor ze later een inkomen kunnen hebben.
We gingen er opnieuw downhill mountainbiken, maar het gebied was nog ongerepter, nog wilder en nog mooier.
In de namiddag wilden we gaan wandelen, een route die vooraf uitgestippeld was door Inti Sisa zelf. We waren zo'n goed half uur weg toen we voor het eerst naar de aanwijzingen keken en zagen dat ze ons een Spaanse routebeschrijving hadden meegegeven. Na talloze pogingen om er IETS in te herkennen, besloten we maar onze eigen route uit te stippelen. Twee uur later bevonden we ons in vallei, waar de rioleringen in terecht komen. Zo'n uurtje later... nog steeds in die valei.. Doe er nog eens een half uurtje bij ennuhm.. je vind ons nog steeds in de vallei! Er zat niets anders op dan er aan de zijkanten uit te klimmen. Gelukkig heeft Martijn altijd een klimtouw aan z'n zak hangen, waardoor we redelijk veilig naar boven konden klimmen. We hebben hen in Inti Sisa het verhaal bespaard, en hen vriendelijk bedankt voor uhm... die Spaanse beschrijving. :)

Diezelfde avond nog vertrokken we naar Cuenca. De vier uur durende busrit werd opgefleurd door Beths fantastische idee om kauwgum te kopen. Niet zomaar een strookje van 12 chiquen, neenee, Beth kocht 750 gram knikker-achtige schepsels die bovendien naar waspoeder smaakten. Na eentje hadden we't al gehad, dus legden we de zak met 'knikkers' boven ons, in het rek. Nog geen 5 minuten later, hoorden we bij elke versnelling en elke bocht RIKKETIKKETIK en mensen keken verschrikt naar boven, alsof iets op hun hoofd was gevallen. Het regende gewoon knikker- kauwgoms. Dit tot grote ergernis ( en hilariteit) van onze medepassagiers die in het rond speurden wie de dader kon zijn. Ons eerste plan om gewoon van niets te gebaren, (inclusief mee rondkijken, speuren, zuchten..) bleek al snel niet zo doordacht, want een aantal kinderen volgden het spoor en kwamen bij ons terecht.
BETRAPT!

Cuenca; een oude stad met een heleboel oude koloniale gebouwen, gebouwd door de Spanjaarden en een tijdje geleden door Unesco tot werelderfgoed gedoopt. Ons deed het een beetje denken aan Brugge maar minder kitsch, en nog mooier!
Doodmoe kwamen we bij het eerste guest house aan. Het zag er gezellig uit,... Blijkt dat er naast onze 'gezellige kamer' een discotheek was, tot 4u hebben we kunnen genieten van de bekendste deuntjes en nieuwste hitjes.

Vanuit Cuenca besloten we een stukje terug te rijden tot in Ingapirca, een oude Incastad. 'T was een van de toppers volgens de Lonely planet, en die zitten meestal wel goed. Vol goede moed hesen we ons dus die morgen op een bus. Na 3 uur vol mottigheid kwamen we aan bij de oude Incastad.Onze ogen zochten naar iets wat op een stad leek en.. vonden die niet.
We wandelden naar iets wat we dachten dat de ingang zou zijn van de stad, maar toen een half uurtje later bleek dat we al aan het eind waren, beseften we dat deze fameuse Incastad een hoop oude stenen bij elkaar waren. Had een stuk van de zonnetempel er niet gestaan, dan had niemand gedacht dat we het hier over een oude Incastad hadden. Veel meer bleef er dus niet van over.
Het beste wat die dag overkwam is de almuerzo ( een dagschotel aan een belachelijk lage prijs), waarvan we ook niets meer over hielden na opnieuw een drietal uur op de bus. ;)

Leuke anekdote: Op een gegeven moment slenterden we in Cuenca wat op een marktje rond. Opeens probeert een man zich achter ons te verstoppen. Wij die 'Verstoppertje' door en door kennen, wilden hem natuurlijk niet verraden. We gaven hem een vette knipoog en maakten ons wat breder. Op dat moment kwam de politie langs. Zwaailichten aan, matrakken in de hand. Pas toen nog zo'n dertig mensen hun kraampje lieten voor wat het was en mee achter de man aan holden, snapten we wat er aan de hand was. De man had net een gsm gestolen. Nog sneller dan dat de man kon lopen, ging het nieuws als een lopend vuurtje door. Iedereen die ervan hoorde, schakelde een versnelling hoger om de man mee in te rekenen.
Best een grappig zicht eigenlijk, 30 Ecuadorianen hebben zich uiteindelijk letterlijk op de man gegooid, waarna de politie hem enkel nog maar in de boeien moest slaan.

We wilden onze tocht door Ecuador graag in schoonheid eindigen, met een trek door Parque national de Cajas, die volgens velen hét van het zou zijn.
We huurden ons materiaal bij een trekmaatschappij in Cuenca, die zéker niet op hun tenen getrapt waren dat we geen gids en drager van hen wilden, en hen dus geen 300 dollar rijker maakten! ;)
Tent, dikke slaapzakken, matjes, kookgerei, waterdichte zeilen. CHECK!
Na ook 2 supermarkten van al zijn chocolade en choco en instant noodles (krachtvoer) beroofd te hebben, hadden we alles bij elkaar om aan de tocht te beginnen.
Voor het eerst in Ecuador zat het weer goed mee, want 't was enorm klaar en zonnig. De eerste dag klommen en daalden we zo'n goede 7 uur. Nieuwsgierige lama's en wilde paarden waren de enige levende wezens die we op onze trip tegenkwamen. We brachten de eerste trek al snel tot een goed einde en arriveerden op de kampplaats rond 14U30.
Toen Beth iets daarna de bordjes snel wat wou uitwassen in de rivier, werd ze opeens achtervolgd door een zwerm kleine, irritante, mottige beesten, die bijten als muggen, de grootte hebben van een vlooi en standvastig als koeien.. We zijn letterlijk aan de andere kant van de kampplaats moeten gaan eten, en al rond 19u zijn we onze tent moeten invluchten omdat het echt niet meer te doen was.
De nacht vol Martijns geronk en Beths ge-ogenwagewijdopenen ging voorbij en bij het ontwaken in de morgen, hadden we nog net de tijd om onze mond te laten opvallen bij het zien van de prachtig bedauwde omgeving rondom ons... om ze daarna heel snel weer te sluiten. JAWEL, ook onze kleine irritante vriendjes waren al wakker en gereed om ons een morgen vol gekrab te bezorgen. We vluchtten weg en al rond 7u vervolgden we onze tocht.
Er kwam al snel een moeilijke, technische en diepe afdaling. Op de duur werd het voor Martijns knieën wat lastig en vroeg hij aan Beth of het wat ging voor haar. Na een verrassend enthousiaste en energieke 'jaja' vervolgden we onze tocht. Pas achteraf zag Martijn dat Beths broek helemaal beslijkt was. Ze is de hele afdaling naar beneden gegleden, eerst ongewild, later meer dan bewust.
De trot in het algemeen was een heerlijk belevenis. Gedurende 2 dagen kwamen we niemand tegen en moesten we regelmatig de weg opnieuw zoeken om dat er niet echt een trail was. Gelukkig hadden we een gps.

Ecuador is ons meer dan bevallen! Gemakkelijk om te reizen, heel erg veel diversiteit, ontzettend lieve mensen en de vrouwen hebben een snor. :)

Tot slot nog effe Ecuador in cijfers;
3733
Het aantal irritante muggen in Cajas national park die nét klein genoeg waren om door de mazen van ons net in de tent te kruipen.
18
Het exact aantal minuten die Beth die nacht geslapen heeft.
17,50
De prijs in dollars van onze duurste, tevens lekkerste, all-inclusive maaltijd
2,45
Aantal minuten dat Beth stond te dansen op het platform aan de brug voor ze haar jump in het diepe maakte.
2
Aantal Belgen die we al tegen gekomen zijn tijdens onze eerste maand hier
24
Aantal Hollanders die we al tegen kwamen.
1
Nog maar één iets kwijt gespeeld, een handdoek ( Jaja, u leest het goed!)
0
Het aantal bezienswaardigheden in Riobamba
32
het aantal mensen die met het spelletje 'houd de dief' meespeelden

Peru;
Onze intrede in Peru was geweldig.
We werden aan de grens gedropt met al onze bagage en.. wisten het toen effe niet meer. Wonderwel stopte er op dat moment een Chevrolet,met daarin 2 Ecuadoriaanse business-mensen, die toevallig of niet net naar dezelfde stad, zo'n 150 km verder, moesten.
Nog eens twee uur later, arriveerden we in Mancora, na een verrassend comfortabele grensovergang en een goed gevulde maag van het eten dat ons eerder werd getrakteerd.

Mancora, waarschijnlijk het slechts bewaard 'geheime' surfstadje aan de ganse Zuid-Amerikaanse kust. Onze hostal was zoals een hostal moet zijn. Bamboe muren, hangmatjes, fakkels, een zwembad en een chille surfvibe, verwarmden onze koude berghartjes.
Zo'n twee dagen later hadden we het er wel gezien en de golven waren nu ook weer niet zó om over naar huis te schrijven, dus we besloten om naar een volledig onbekend dorpje, Lobitos te trekken en er onze Deense vriend Kim te bezoeken.
Overal zag je er oliepompen op en neer knikken. Als je naar de zee keek, zag je zeker een 14-tal olieplatformen. Het gaf iets industrieels, maar was niet lelijk. Vooral de zonsondergang was er magisch mooi! En de golven, daar kan je nogal es over naar huis schrijven. Ze konden met gemak opklimmen tot 5 meter.
Voor alle duidelijkheid; Martijns gloriemomenten beperkten zich tot enkele seconden op 3 meter, om dan grondig gespoeld te worden. De volgende dagen was Martijn niet meer van het water weg te slaan. Kim legde hem de fijnste kneepjes van het vak uit.
Terwijl Martijn elke dag een seconde langer op z'n shortboardje kon staan , schoof Beth telkens een teint of drie naar rechts op het kleurenpallet bruin. We bleven er in het totaal een viertal dagen.

Na een 26 uur durende busrit arriveerden we gisteren in Huaraz.
Een bergstadje op 3200 meter hoogte. Opnieuw reiken besneeuwde pieken boven ons uit. Van het strand naar de bergen dus. We bereiden ons voor op een nieuwe trekking, die een beetje vergelijkbaar zal zijn met de Annapurna-trek in Nepal.
Martijn viert zijn verjaardag waar hij het liefste is.. In de bergen! :)

Ziezo, dit was alweer ons relaas vanuit Latijns-Amerika!
Keep up the good work, daar in België! Wij doen dat hier zeker ook!

Heel veel liefs vanuit Peru!
Beth en Martijn