We zien't nog lang ni moe! Dwars door Peru!

Que tal amigos!

Onze trip door Peru zit er alweer bijna op. Hoog tijd dus voor een update!

Alhoewel iedereen aan de kust ons maar bleef afraden om naar Huaraz te gaan om te gaan trekken, besloten we, koppig als we zijn, toch eens 'polshoogte te gaan nemen'. We hebben gevloekt. Heel hard gevloekt. Gelachen van de miserie. En toch.. We hebben ons enorm goed geamuseerd.
Het begon al onderweg. Rechtstreekse bussen bleken niet rechtstreeks te gaan, 7 uur bleken 10 uur te worden, daarna bleken 8 uur opnieuw 12 uur te zijn. Een bus-band vervangen duurt een goed half uur en afgekapte kippenpoten kunnen perfect dienst doen in de soep, als bouillon. Peruviaanse ijsjes blijken niet goed te zijn voor de gezondheid en kakelende kuikens in de zetel naast je niet bevorderlijk voor de slaap. Dikke gezwollen enkels zijn niet langer enkel een fenomeen bij oudere mensen en andere toeristen in een lokale bus een geruststelling.
Op de bus ontmoetten we David en Shauna van Engeland en eenmaal in Huaraz aangekomen besloten we samen op zoek te gaan naar een goedkope prijs voor onze Santa Cruz trek. We informeerden ons over de weersomstandigheden, die op dat moment nog uitermate zonnig waren voor de tijd van het jaar, en niet veel later ontmoetten we ook Amelie en Jurgen. Als groep kwamen we op een bijzonder voordelige prijs voor de trek en toen we niet veel later de vierdaagse hadden betaald, schoven donkere wolken over Huaraz.
We voelden t'al aan ons water... En een goede dag later ook letterlijk.
Het GOOT 2 dagen aan een stuk. De regen viel non-stop met bakken uit de hemel. Wat een idee ook om in het regenseizoen te gaan trekken! Alle kleren doorweekt, poncho's bleven niet waterdicht en schoenen werden sompjes. Mensen kwamen ons tegemoet in de andere richting, vluchtend voor de regen, geen goesting meer om door te gaan. Bovendien werd een Israëlisch meisje goed ziek door de hoogte, waardoor we al tegen de middag van de tweede dag halt moesten houden op 4400m. Nog voor de bergpas die we die dag zouden oversteken. En wat doet een mens op 4400m in de gietende regen? Gelukkig konden we er allemaal wel nog wat om lachen en hadden we een sfeervolle avond samen, in een veel te kleine tent. De andere toeristen hadden en flesje rum gekocht voor Martijns verjaardag, dus sfeervol is hier het juiste woord.
De volgende morgen, en nét toen we dachten dat het nu echt wel niet meer erger zou worden, werden we wakker in de natte. Slaapzakken.. nat, rugzakken.. nat, en het dak van de tent verrassend dicht bij ons hoofd. We staken onze hoofden buiten en merkten dat alles bedolven lag onder een dik pak sneeuw. Zo klommen we op tot de bergpas op 4800m, waar we een zicht ( al hadden we helemaal geen zicht door het slechte weer) hadden op de 2 immense valleien.
We menen te denken dat het wel mooi zou zijn.
Later bleek dat de ezels met het materiaal ons niet meer volgden en we hielden halt. Toen ze een goede 2 uur later arriveerden, bleek dat ze in de sneeuw een aantal keer tegen de grond zijn gesmakt, waardoor één ezel een deel tanden kwijt was en een andere bijna de dood vond. De donkey driver had alles eigenhandig over de pas moeten dragen ( alles samen zo'n goede 200 kg). En geloof ons, de pas is steil, koud en lastig!
Eenmaal we dit hadden gehoord, wilden we ons eerste plan om op de ezels de rivier over te steken ( want de brug had het begeven onder de overvloedige waterval) niet doordrijven, waardoor we met bergbotinnen en al door het water hebben moeten waden.
Op de avond van de derde dag begon de zon er wonderwel wat door te komen, waardoor alles toch een klein beetje kon drogen. We konden de weg zien die we hadden gewandeld en hadden eindelijk een prachtig zicht op de vallei! De trek zou adembenemend mooi zijn geweest, had het weer niet zo tegengezeten.

Vanuit Huaraz vertrokken we de dag na de trekking met een nachtbus naar Lima. We keken niet op een paar dollars en bleken uiteindelijk in een luxebus te zitten, mét veiligheidsvoorschriften, dekentjes, kussentjes, eten, draadloos internet én een computerhoekje. Een vliegtuig had ermee kunnen concurreren.
Goed uitgeslapen arriveerden we 's morgens vroeg in Lima en we besloten onmiddellijk door te steken, aangezien Lima toch maar een hoofdstad als de andere bleek te zijn.

Diezelfde dag nog arriveerden we in Paracas bij Pisco en ontmoetten we David en Shauna weer.
Paracas is een klein dorpje aan de Pacific Ocean en bestaat uit een kleine kaai met allerlei kleine restaurantjes en souvenir-shops, een luxe resort, hostals, een pier en een gigantische hoeveelheid kleine vissersbootjes. Van hieruit regelden we een kleine boottocht naar een Islas Ballestas (een klein eilandje vol wildlife) voor de volgende morgen..
Nietsvermoedend zaten we die morgen op de kaai te ontbijten toen dolfijnen dicht bij het strand uit het water jumpten. Nog voor de boot-activiteit 's morgens begon, kwamen ze tot dicht tot bij de kust. De toon was al snel gezet. Beth half hysterisch en Martijn toch stiekem ook wat opgewonden..
Islas ballestas had heel wat voor ons in petto. De boottocht ernaartoe bleek al een heel avontuur. Hele gorden pelikanen vlogen laag op het water, boven onze hoofden en dolfijnen zwommen mee met de boot. Eenmaal bij het eiland aangekomen kwam het geluid van een gigantische hoeveelheid roepende zeeleeuwen ons tegemoet. Zo'n massas zeeleeuwen! Van dikke, bombastische, oude tot kleine, pasgeborenen. Dit heb je nog nooit gezien! Ze zwommen onder de boot, speelden in het water, lagen languit te drogen op een steen.. Islas Ballestas leek in onze ogen op één groot vakantieresort voor dikke zeeleeuwen, pelikanen en andere waterdieren. Ze waren met duizenden, het was een oorverdovend lawaai,...
Eenmaal terug op het strand aangekomen vulden we onze hongerige magen met een uitstekende portie sea-food. Vers van de pers, want we hadden de vissen een tijdje ervoor nog op de kaai zien liggen.

In de namiddag deelden we een taxi met de Engelsen tot in Huacachina, een oasis in het midden van een stukje sahara. Het is omgeven door gigantische zandduinen. Nu denk je waarschijnlijk aan de duinen in België, maar doe dat niet! Het gaat hier wel degelijk om GIGANTISCHE zandduinen. Het stadje is bekend voor zijn sandboarden, dus diezelfde avond nog huurden we een sandboard (beetje te vergelijken met een snowboard) en we klommen tot een van de hoogste duinen voor de sunset, die er adembenemend mooi was.
We probeerden de sandboard wat uit, eerst ietwat teleurgesteld over de snelheid die het ding maar had. Iets later ontdekten we waarom we het stukje kaars meegekregen hadden en 'waxten' we onze board goed in. Bij wijze van test gingen we samen op het board zitten. Dave duwde ons in gang en al snel hadden we een snelheid die voor opspattend zand en veel oproer zorgde. Wij – die ondertussen meer zand in onze ogen hadden dan de sahara te bieden had – waren volledig blind, stuurloos en trachtten de kriebels in onze buik onder controle te houden. We snapten dus ook niet waarom al dat geschreeuw rond ons nodig was. Wij waren het die moesten schreeuwen, toch? Rollend, dollend kwamen we eindelijk tot stilstand. Toen we achteraf het filmpje bekeken, zagen we als het ware een volksverhuizing van koppeltjes die op de vlucht sloegen voor de opholgeslagen komeet 'bettymarty' die met een ongehoorde snelheid waarvan Mozes alleen maar kan dromen, de massa in twee splitste!
De volgende dag besloten we dat het tijd werd voor het echte werk. We boekten een tour met een sandbuggy en zoefden ermee door het duinenparadijs aan een snelheid waar je misselijk van wordt. Het was net alsof je op een gigantische rollercoaster zat, maar dan zonder tracks. Op de hoogste duinen stopte de driver en konden we naar beneden boarden. Tijdens de stops viel het iedereen op hoe Beth op een onelegante manier haar salsa-skills oefende. Toen ze ook de paniek in haar ogen zagen, snapten ze wat er aan de hand was. Het zand was ondertussen warm genoeg om een eitje hard te koken in dertig seconden. Dit gecombineerd met sandalen zorgde voor een ware dansshow. Uiteindelijk droegen we beiden één schoen en één sandaal en hinkten we rond als twee spasten op een kookplaat. Tot groot jolijt van de rest van de groep.

Vanuit dit zand-paradijs vertrokken we naar Nazca, na urenlang discussiëren of het al dan niet de moeite zou lonen om er te stoppen. We namen een gezellig hotelletje met zwembad, zodat Martijn's alllergie aan warmte wat gesust kon worden.
Eigenlijk is het de bedoeling dat je over de Nasca lines vliegt, anders zie je er eigenlijk niet veel van, maar na een blik op het budget en nadat we vernomen hadden dat we elk 50 euro voor 10 minuten moesten leggen, besloten we dat wijselijk niet te doen.. Dus gingen we lekker gezellig 's morgens vroeg op pad om naar NIETS te gaan kijken. Eenmaal aangekomen zagen we dus ook NIETS. Ware het niet dat er een mirador stond. Eenmaal boven konden we toch een tweetal figuren en een honderdtal andere lijnen bespeuren.
Blijkt dat dit een soort kalender vormt. (Inderdaad, wat is er mis met onze kleine praktische hand agenda's?). De lijnen wijzen naar plaatsen waar sterren opgaan en ondergaan. Wanneer sterren op een bepaalde plaatsen stonden was het goed om te oogsten, of begon het miezerige regenseizoen,....
De figuren hadden de Nazca's getekend om de goden te eren en te vragen naar meer regen voor hun oogsten. Ironisch genoeg is die beschaving van de kaart geveegd door el Niño; een overvloed aan regen.

's Avonds boekten we een gids en bezochten we 'cemeterio de Chauchilla', een begraafplaats waar oude Nazca-mummies ontzettend goed bewaard zijn gebleven. Een beetje een miezerige en griezelige bedoening, want die mummies zagen er nog verrassend goed uit, en om zo in het midden van de woestijn, alleen, graven te gaan bezoeken.. Niet onze favoriete bezigheid. Doch.. Interessant.

Van Nazca trokken we naar Arequipa, de tweede grootste stad in Peru en tevens onze thuis voor een goede week. Al bij het arriveren in Arequipa merkten we nogal vreemde tafereeltjes op. Mensen met scheerschuim in hun haar, verf op hun kleren, slingers aan hun voeten en nat, vooral nat!
Als snel bleek dat Carnaval hier niet draait om dansen, vieren en speciale kledij, maar wel om vuiligheid en elkaar een loer draaien. Als toerist geneerden we ons natuurlijk niet en deden we guitig mee, vanuit onze luxepositie op het dak van de guest house. Iedereen moest eraan geloven. Nog het liefst van al viseerden we de coquette dametjes die hun wijsvinger parmantig in de lucht staken bij wijze van waarschuwing!
Zo'n uurtje later voelden we ons voldaan en besloten we wat agencies af te lopen, op zoek naar een goede prijs voor de Colca Trek. Jammer genoeg dachten we niet aan de talloze wraakacties tegen ons die ondertussen waren opgezet. Laat ons zeggen dat we goed ons part hebben gehad. :)

De volgende dag vertrokken we richting Colca Canyon, vergezeld door David en Shauna, John ( een bedeesde Canadees) en Michael ( een gezette Duitser mét sokken tot onder zijn knieën, een dikke, witte laag zonnecreme op zijn hoofd, hoedje van Islas ballestas, een veel te grote mond en ontzettend weinig conditie.). We daalden af tot in de Canyon ( die trouwens 2 keer zo diep is als de Grand Canyon in de US.) en verbleven de eerste nacht bij een familie die een tuin had om 'U' tegen te zeggen. We voelden ons een beetje 'Alice in Wonderland' tussen al die groenten en fruit, gezellige plaatsjes en kleine hutjes. Na een stevig ontbijt trokken we de dag erna door de Canyon, zagen er gigantische condors en zwommen in felblauwe oases.

Op de laatste dag werden we verplicht om al om 4u30 aan de klim uit de Canyon te beginnen, omdat we anders niet snel genoeg boven zouden geraken om op de bus te hoppen richting Arequipa. We denken, we zijn het NIET zeker, dat het IETS te maken heeft met een of andere Duiter :)

Enfin, we hebben goed gelachen. De trek was mooi, erg mooi!

Vandaag doen we 't rustig aan, want Martijn moet zijn kieten insmeren om morgen Chachani te beklimmen, een kanjer van 6000m. Beth past hiervoor wegens lichte, beginnende hoogteziekte op 5000m de vorige keer en nog tal van souvenir-shops te bezoeken.

Hou jullie aan't gras daar in België.
Heel heel veel liefs,
Beth en Martijn