C'etait FENOMENAL, Nepal

Momenteel rusten we een aantal dagjes uit in Pokhara, na een intens verblijf in het Prachtige Nepal! Pokhara is een gezellig stadje in Nepal, toeristisch maar superleuk. Alles is rond een lake gebouwd en overal zie je vermoeide, maar gelukkige gezichten van toeristen die er net grootse avonturen hebben opzitten. Het is zo'n beetje ons thuisje geweest in Nepal, het was de uitvalbasis voor al onze activiteiten.

Met een 6tal toeristen en evenveel Nepalese gidsen vertrokken we op 10daagse rafting-expeditie. Daarvoor moesten we helemaal naar de grens met Tibet, een moeilijk bereikbare plaats naart schijnt! En moeilijk bereikbaar; IT WAS! Dankzij de strikes! (Nepal spaart ons NIET).
We moesten een aantal keren enkele uren wachten om dan al slalommend tussen brandende trucks en geescorteerd door het leger onze trip te vervolgen, af en toe eens uitstappen om wegversperringen op te ruimen, je kan het je niet inbeelden,..
Zo'n goeie 30 uur later, arriveerden we op onze startplaats. Boten en kajaks werden klaargemaakt, voedsel en tenten opgeladen, reddingsvesten aan, helmen op en onder het nieuwsgierige oog van de dorpelingen gingen we te water; just go with the flow...

De rafting zelf was awsome! Het was af, al onze zintuigen werden verwend; het was er zo mooi, zo lekker, zo stil, zo verlaten en toch ZO WILD!
Ons team bestond uit;
Steve en Simon; 2 australische jongens, heel layback en ze hebben zowat alle extreemste sporten op hun palmares staan,...
Dr. Martin, een 56 jarige adrenalineverslaafde dokter, laat regelmatig alles en iedereen achter zich om de nodige adrenaline op te doen!
tenslotte nog Jenny, ze is zoals de naam doet vermoeden ;) TYPISCH HOLLANDS

De eerste vier dagen zoefden we door wilde rapids met namen als "God's house", "Jailhouse" en tenslotte de 6 delige mixer, waar we het sop verkozen boven de droge boot.
Beth had er al eerder haar sport van gemaakt om haar zwemvest te testen, in zowat elke rapid starten we met 6 en eindigden we Bethloos,... telkens kwam ze proestend en spartelend boven, een vis op het droge zou er nieuwe moves op nahouden,...

Raften betekent voor ons;

- droog proberen te blijven,
- een kwartier vastzitten OP een rots in het midden van een rapid grade 5
- Flippen met de raftboot waar ALLE bagage op zit
- Rondtollen in het water en er helemaal niet van onderuit kunnen dat je af en toe ook nog eens een rots meeneemt op je weg naar het rustige water, god wat is water een krachtig iets,..
- Onbewust nog eens je helm en life jacket goed aanspannen voor je aan een nieuwe rapid begint.

Maar ook;

- Genieten van ONTZETTEND mooie sceneries rond om rond, en volgens Beth ook onder water,...
- Kamp opslaan op verlaten witte strandjes naast het water
- slapen onder de raftboot op het harde zand, pas de 4de nacht ontdekken dat zo'n raft eigenlijk een prima kingsize boxspring is!
- opstaan met de zon en gaan slapen met de zon,...


Op de terugweg werden we WEERAL niet gespaard van pech. Geen strikes deze keer, maar 2 keer een platte band in THE MIDDLE OF NOWHERE. Aangezien ze hier ook nog nooit van een reserveband gehoord hebben, zat er niets anders op dan ons slaapzak open te slaan en in de berm te gaan slapen, wachtend op het vervolg van de tocht.
Nog eens een dag later en zo'n 1325 muggebeten rijker, arriveerden we doodmoe maar erg gelukkig in Pokhara, waar we een rustdagje namen voor we ons in dat andere avontuur stortten: 'De trek naar ABC (Annapurna Base Camp)'.

Dolenthousiast waren we toen we voor het eerst een view hadden op de besneeuwde Annapurna-bergpieken. Vol grote verwachtingen startten we de eerste 6 dagen razend vroeg aan de klims, zwoegend en zwetend, maar met het oog gericht op de steeds groter wordende bergpieken! Om 8u lagen we al in ons nest en smorgens vroeg startten we nog voor 7 uur. Geen MENS die ons in Belgie voor 7 uur gepakt en gezakt de straat op krijgt om om het even welke reden! Hier graag!

Op dag 7 en na wat gewend te worden aan de grote hoogtes, bereikten we uiteindelijk Annapurna Base Camp! De view die we daar hadden, was echt elke seconde van pijn, vermoeidheid, noisy kamers, klimmen, koude en stijfheid waard!! A.B.C lag bedekt onder een dikke laag sneeuw en rond om rond, echt OVERAL, zagen we besneeuwde bergpieken die torenhoog boven ons uitreikten! We beleefden enkele intense geluksmomentjes en werden er zowaar stil van...
De foto's vertellen wss wel wat meer..

Na een aantal dagen fel dalen, bereikten we opnieuw ons kleine thuisje in Nepal.
3 HUGE italian pizza's en heel wat kleine tukjes later, kunnen we er weer helemaal tegenaan!
Dat zal nodig zijn, want morgenochtend zitten we alweer op de bus richting Varanasi in India.

Wat we zeker niet zullen vergeten;

- Hoe Beth zo'n 5 tot 8 keer per dag tegen de grond kwakte tijdens de klim naar ABC, doordat ze puur van de vermoeidheid haar voeten NAAST ipv OP de stenen zette.
- Hoe anderen ons zot verklaarden omdat we onze eigen bagage naar boven droegen en dus geen sherpa hadden. Ook een gids hadden we enkel in de vorm van een boekje.
- Hoe we later beseften dat ze misschien wel een beetje gelijk hadden, want twas verdikke lastig!
- Hoe we door de gaten op de grond van de slaapkamers in het bed van de mensen onder ons konden kijken.
- Hoe de 'vegetable fried rice' en de 'petatten met andjoens' ons strot uitkomen na 12 dagen trekken, omdat ze het goedkoopst waren.
- Hoe Beth er, ondanks de afspraak 'wachten bij de splitsing' en de grote wegwijzers toch nog in slaagt om 2 keer een half uur verkeerd te lopen.
- Hoe ze daardoor heel wat mensen ongerust maakte en zelf ook redelijk geirriteerd zat te wachten op de trage achterkomers TOT ze uiteindelijk besefte dat er iets niet klopte..
- Hoe ons goei bergbottinen meermaals onze enkels hebben gered..


Nog 2 weekjes en ons trip zit er alweer op. Het is in elk geval het beste geweest wat ons al is overkomen.
Ondertussen beginnen onze gedachten ook meer en meer thuis te zijn..

Tot rap!

Liefs,
Wij