Van Phokara tot in Delhi,

Het bloemetjesverhaal;
We vertrokken uit Pokhara in Nepal en voor we het wisten waren we al aan de grens. We misten zeker en vast NIET onze ipod video -die we hadden weggeven aan de hotelknecht- om de tijd wat te doden. Ook de boardercross verliep ENORM vlot.Eenmaal in India stapten we in de bus, nog voor we met onze ogen konden knipperen waren we al in Gorakphur. Het was daar zo fantastisch schoon, dat we meteen beslisten om daar enkele dagen langer te blijven. Dan nog maar te zwijgen over de vriendelijkheid van die sociale Indiers hier. Verder brachten een heel interessant, boeiend bezoek aan de dokter. Diezelfde avond nog, merkten we op dat er een heleboel lieve kleine huisdiertjes in ons bed huisvestigden. Dit vonden we zo interressant dat we er een nachtje voor opbleven. De volgende dag namen we afscheid van onze lievelingsstad en vertrokken naar Varanasi. En wat was dat HEER-LIJK! We verbleven er een week en namen dan de trein tot Agra, waar we de Taj Mahal van aan de buitenkant bejubelden, want die is zoveel mooier langs de buitenkant!Diezelfde avond kwamen we aan in Delhi, energiek , levendig en O ZO GELUKKIG!

Het echte verhaal;
‘S morgens voor we de bus opstapten, merkten we dat de ipod verdwenen was. Waarschijnlijk gestolen in ons laatste hotelletje tijdens de trek. Daar hadden we de zakken enkele ogenblikken alleen gelaten (Tis te zeggen, bij de 4 koks van het hotel. Duidelijk int zicht..) Owke, het is onze eigen fout, het is iets materieels en bovendien is het echte luxe, toch is het balen.

De rit zelf was VER-SCHRIK-KE-LIJK ;) Veel te lang, te warm en te kronkelig! Bovendien moesten we onze benen in onze nek leggen. Na 7 uur hobbelen komen we aan, aan de grens. De tientallen fiets-rikchaws probeerden ons elk op hun eigen creatieve manier in de zak te zetten. Ze toverden met prijzen die meer dan 10 keer te hoog liggen, omdat wij de afstand niet weten en dus de echte prijs niet kunnen inschatten. We worden er hoe dan ook, dik op gelegd. De rit naar Gorakpur is als het ware nog intenser (nog warmer, nog meer mensen, nog minder plaats) gelukkig is het niet zo ver volgens de locals “only three hours” .Dat is dus MEER DAN drie keer zo lang als de trein Diksmuide-Gent en bijna 4 keer zo lang als de treinrit Oostende-Gent. Niemand houdt het zo lang uit in een sauna!
Volledig gedehidrateerd en met barstende koppijn komen we aan in Gorakpur. Normaal zouden we van hieruit een 7uur durende trein nemen naar Varanasi maar we voelden ons zo belabberd dat we besloten om een nachtje te bekomen. ‘s Avonds werd Martijn op de koop toe getroffen door de Indische sproeipoep en sproeipoep IT WAS! Waarschijnlijk was de sappige komkommer vol met strontvliegjes die hij de dag ervoor met smaak had verorberd, de oorzaak. Gelukkig bleven we hier een nachtje om te bekomen,…


Maar wat een NACHT! Bleek dat ons bed VERGEVEN was door bedbugs oftewel vlooien genaamd. Die kleine etterbakjes bijten man, en 1 keer dat ze naar je T-shirt emigreren kun je het wel schudden (letterlijk dan). Uit pure frustratie stonden we dan maar om 5 uur op en zochten we een dokter voor Martijns probleem ;).
Met een pillencoktail van 12 pillen per dag en de raad om het even wat kalmer aan te doen hadden we geen ander keuze dan 3 nachten te boeken in deze spuuglelijke industriele stad.
We keken voor een hotelletje met zwembad,… Nuja zwembad, een vijver komt misschien meer in de buurt.
Bovendien kreeg Beth een infectie in haar gezicht, een heleboel kleine korstjes verschijnden als paddestoelen uit de grond! Toch weerhield het de vele Indiers niet haar schoonheid te benadrukken ;)! Het leek ons dat we de rekening kregen voor de 4 maanden geluk. Maar we hadden alle tijd, en we wisten dat het maar tijdelijk was dus jaagden we er ons niet te veel in op,…

Drie dagen later vertrokken we dan naar Varanasi, en Varanasi is zoals we het voor ogen hadden. Een heilige mysterieuze stad, bestaand uit een labyrint van kleine smalle steegjes waar alles en iedereen rondzwerft. Verslingerd langs de o zo heilige rivier Ganges. Een plaats waar het spirituele samenvloeit met het fysische zijn van een grootstad. Een week lang genoten we er van boottochtjes, lekker eten, een bollywood film (die verrassend goed was), ‘s morgens met de zonsopgang zwemmen in de Ganges, daarna naar de yoga (Dat zwemmen hield Martijn vol tot hij wist hoeveel lijken er in de heilige Ganges met een steen gedropt werden. Enkele 100en per maand en dan zwijgen we nog over de dieren). We leerden de Indische religie op een ietwat lugubere manier kennen en leerden hoe lijkverbrandingen hier als iets heel erg moois en puurs worden beschouwd...
Varanasi een mysterieuze stad. Uniek in zn soort,…

Donderdagavond vertrokken we dan richting Agra (Taj Mahal stad) om er op vrijdagochtend toe te komen. We zouden vrijdagavond alweer vertrekken want Agra is geen mooie en leuke stad. Strak plan vonden we zelf. Natuurlijk is de Taj een dag in de week gesloten en raad eens welke dag? Inderdaad; op vrijdag! Na wat gesibbel en gesabbel kiezen we er toch voor om niet te blijven en de Taj enkel langs de buitenkant te bewonderen we geven toe dat de 15 euro ingang p/p en het lazygevoel aan het einde van de reis er iets mee te maken heeft ;).

‘s Nachts komen we toe in Delhi, de laatste drie dagen van de reis zijn ingegaan. En we beginnen uit te kijken naar onze thuiskomst. We vullen de dagjes met het slenteren door de straatjes, de laatste prulletjes en nietmendalletjes kopen en te genieten van- ind opnieuw- het sproeipoep gevoel.
EN TOCH... heeft India ons hart gestolen, met al zn grillen, crazyness en drukte is het zo mooi, zo anders en zo luidruchtig! En die kleine tegenslagjes, dat hoort erbij! Zolang je er niet te lang bij stilstaat en ermee kan blijven lachen ;) En dat is ECHT het eerste wat we altijd doen! ;)

We hebben een MAGNIFIQUE 4 maand achter de rug, in alle opzichten! We hebben ONGELOOFLIJK veel gezien, ingezien en geleerd. Prachtige mensen, heerlijke natuur, verrassende culturen, machtige tafereeltjes! We zijn niet ziek geworden tot in India, er is niets gestolen tot in India (nog liever een Ipodje dan een portefeuille of een hele zak), we zijn geen ongelukken tegengekomen (veel bijna in India ;) )....Het was gewoonweg DE MAKS!

En toch..Oost West thuis best, na 4 maanden tjoolen zijn we het er beiden over eens dat het thuis eigenlijk nog zo slecht niet is.;) Wat kijken we er naar uit om ons knusse appartementje nog wat knusser te maken, om weer koffie te drinken in ons ouderlijke huisje en om met onze vrienden te dollen. Soms verlangen we zelfs naar ons werk, de collegas ( heel soms ;) )

Wij houden ons nog drie dagen aan het gras. Hopelijk jullie ook!

liefs
wij!