De wirwar in Myanmar

Naar myanmar reizen is echt wel een beetje terug reizen in de tijd.
Terug naar paard en koets, os en kar, geen internet, geen gsms, elke politieman is omkoopbaar, de staat is heilig..

Maar wij zullen Myanmar vooral herrineren als een BANKAUTOMAATLOOS land!
En heus, met 30$ in de hand geraak je niet een hele maand door het ganse land! Myanmar is wel dertig keer zo groot als Belgie, telt meer dan 5 miljoen inwoners, maar hier zijn GEEN bankautomaten en GEEN banken en dat wisten wij niet. Een groep belgische bejaarden wilden al voor ons geld beginnen inzamelen enzo, heel grappige toestanden allemaal! Er bleek hier dus echt GEEN uitweg voor te zijn! MAARRR we zouden Beth en Martijn niet zijn als we niet toch een heel klein uitwegje zouden vinden..
Een heel chique hotel in de hoofdstad ( beeld je in, 2 backpackers, vuil, met slippers en trekzak, sporen nalatend op de wel 15 keer geboende vloer… ) wilde voor ons geld inwisselen en ze hielden maar 8 percent van het bedrag voor zich! Een meevaller ;) Later bleek er ook nog eens een limiet op de visa te staan, waardoor we niet het hele bedrag konden krijgen.. heel grappige toestanden allemaal, maar we zijn eruit geraakt!
Een heerlijke, ontspannen rondreis door het prachtige Myanmar lag op ons te wachten..

En prachtig is het hier wel, in alle aspecten van het woord..
De mensen hier zijn FENOMENAAL vriendelijk, de cultuur zalig en de natuur ontzettend mooi.
En neen, het is hier helemaal niet gevaarlijk! Integendeel, alles is hier zo strict geregeld dat niets kan misgaan...
Op het eerste zicht niets mis dus.. Tot je wat met de durvers onder de locals gaat spreken en beseft wat hier eigenlijk allemaal aan de hand is. De overheid controleert hier werkelijk ALLES! Zij beslissen wanneer wie een uurtje stroom krijgt, soms krijgen gebieden een tijd helemaal geen stroom omdat een VIP zich in het gebied ernaast bevindt, wie waar voorrang krijgt, wie waar mag zitten, wie wat moet betalen.. Allemaal onuitgesproken regeltjes die heel duidelijk gelden. Mensen hier zijn bang van alles wat met politie en overheid te maken heeft. De meeste mensen zwijgen hier dan ook in alle talen, waardoor de overheid alleen maar meer macht in handen krijgt. Mensen die toch durven ingaan tegen de regering, zoals heel wat monnikken deden een aantal jaren geleden, worden stilletjes geliquideerd in de jungle. Heel veel geld wordt hier onder de tafel doorgegeven om misdrijven te verdoezelen..
Toeristen worden hier ook immens in de gaten gehouden! Iedereen weet op elk moment waar we zijn en met welke reden. Bij elke stop worden onze paspoorten gecontroleerd. Er zijn gebieden waar wij helemaal niet inmogen (zo’n 70 percent vant land), alleen maar omdat de regering bang is dat juiste informatie over het foute regime zal verspreid worden, of omdat we een glimp zouden kunnen opvangen van een van de ‘plantages’ die de bodemloze kas van de overheid spijzen. Een zot boeltje hier..
Enfin, we kunnen hier uren over doorgaan.. Een groot voordeel heeft het, er zijn niet veel toeristen en alles en iedereen is echt!

Yangon is een hoofdstad zoals alle andere hoofdsteden. Veel te druk, veel te bevolkt. Mensen sporen je constant aan om van hen te kopen. Alles, werkelijk ALLES verkopen ze hier op straat!
Verder worden we de hele tijd aangesproken met: " EKSTJUUZ MIE, where are you from? " Heel vriendelijk idd, gevolgd door " You want change moneeeey? ". Iets wat je beter niet doet trouwens want ze leggen je er hier op zonder dat je er enig besef van hebt ;)
Voor de rest zagen we hier de mooiste pagoda onder de pagodas en spendeerden we de rest van de tijd naar het oplossen van ons, toch wel redelijk groot geldprobleem ;)

We trokken wat verder naar het Noorden en deden er heel wat kleine, niet toeristische dorpjes in het Noorden, meestal samen met onze plaatselijke maten hier ;) Zo kregen we een heel andere kijk op Myanmar en zijn mensen. Eigenlijk namen we allemaal heel impulsieve beslissingen die ons altijd ergens anders brachten dan waar we hadden gepland maar die ons zoveel leuke momenten opbrachten. Zo leerden we op een gobbeltrein (die de hoogste metalen brug ter wereld kruiste) , weer als enige toeristen, een leuke jonge Myanmargast kennen die ons wilde rondleiden in de bergen met een brommer. We stapten veel te vroeg, maar ook niet vroeg genoeg, van die schele trein en zoefden de volgende dag al op de brommer naar een Indisch festivalletje in het Noorden. Na tien minuten wandelen wisten we al hoe Frans Bouwer zich voelt op een Duits slager festival, OVERGEFOTOGRAFEERD! Iedereen wou met ons op de foto! We zijn er zeker van dat we meer op de foto staan dan de magische buddha-hand die uit de rotsen kwam en waarvoor ze eigenlijk helemaal naar hier gekomen waren!
De volgende 2 dagen sjetten we op kleine bergweggetjes, door fantastische landschappen tussen de bergen en theeplantages en logeerden we ‘s avonds in kleine dorpjes. Zo ontdekten we dat die lieve oeroude vrouwtjes snachts veranderen in ware snurkmonsters en hoe gezellig, leuk en sociaal de mensen hier leven.

De dagen erna trokken we naar Bagan, het Ankhor Wat van Myanmar ;)
Verzamel al de kappeltjes, kerken en kathedralen van Europa in GROOT Diksmuide, en je bekomt magisch Bagan. Het geheel is veel meer af en minder gehavend dan Ankor (Camobdia). De tempels zijn echt nog tempels en geen ruines, compleet met muurschilderijen, beelden, krullen, pieken en torens. Vooral bij zonsondergang wanneer de temperaturen dragelijker zijn, tovert de omgeving zich om in een adembenemend schouwspel, waar tempels goudkleuren en indrukwekkende schaduwen neertekenen op de woestijnachtige ondergrond. De warme achtergrond kleuren en de vele vele pieken om je heen overweldigen je en laten zelfs de grootste realisten wegdromen. Alsof het geheel weggeplukt is uit een sprookje,…
Wie ons niet geloven wil, moet zelf maar eens komen piepen!

De volgende dag stonden we al om 3u snachts paraat met pak en zak om de minibus te nemen richting busstation, waar er volgens ons een grote expressbus op ons zou staan wachten. NIET DUS!
Eenmaal aangekomen in Kalaw na de VRESELIJKSTE busrit ooit! ( Lees: rit in een verschrikkelijk oud klein minibusje, waarvoor ze om het halfuur moesten stoppen voor een aantal opkikkeringsdingetjes zoals water op de motor gieten omdat die anders overhit geraakt, of de motor die opeens niet meer wil werken... Het busje zat ook VOL met rijstzakken en andere kilos goederen die met ons meereizen, ze werden samen met ons als sardientjes in dat veel te kleine ding gepropt! Onze beenruimte was zelfs voor een lego ventje te weinig! En dat zon goeie 15 uur in de broeiende hitte.. HEEERLIJK!)
Stel je dan ook nog eens de slechtste en meest kronkelende weg voor die je je kan voorstellen, doe dat nog eens maal 3, en dan kan je je ongeveer inbeelden hoe ziek we werden! Laat ons zeggen dat de kotszakjes voor ons en vele andere goed dienst deden! Daarbij kwamen ook nog heel wat spannende momentjes waarop een truck voor ons in de afgrond was gereden, gelukkig niet veel meer dan enkel een kapotte truck, en wij door datzelfde weggetje moesten met een grotere minibus.
Kotsmisselijk en helemaal kapot strompelden we van de bus en we sliepen de rest van de dag.

De volgende morgen vertrokken we supervroeg voor onze driedaagse trekking naar Inle lake! De beste en meest alternatieve gids in zijn soort, een goeie oude Indier, tulband, een veel te grote broek, een klassiek hemd EN flipflops, zo zie je er hier niet veel! WE hadden een fantastische 3 dagen, gingen op de thee bij een uberoude en echt intrigerende medicijnman die spontaan enkele brouwseltjes voor ons maakte, bezochten verschillende kleine villages, die elk wel hun eigen charme hadden (Kinderen maakten verkleedkleren van bladeren en takken, groepen localen kwamen ons vergezellen wanneer we kaart speelden, jonge kindjes amuseren zich rot op de rug van de waterbuffels.. Twas leuk zo, helemaal back to basic, weg van alle moderne wereld, afgeschermd door de bergen. We sliepen in monasteries, waar een aantal jonge monniken samenwonen en werden daar zo warm onthaald. We werden smorgens gewekt om half 5 door het gezang/gebid van de jonge monniken. ( Mensen die Beth kennen, ik ben geen ochtendmens, maar ik ben nog nooit zo rap uit mijn nest gesprongen om naar het tafereeltje te gaan kijken. Alle monniken in het donker op een rij, voor een lichtgevende buddha.. Het had allemaal iets magisch...)

Nu spenderen we onze laatste dagjes in de hoofdstad. We hebben een fantastische maand gehad hier en Myanmar is tot nu toe ons topland geweest. We hebben een maandje goed doorgereist en heel veel verschillende dingen gedaan. We zijn zoveel mogelijk van de bewandelde paadjes afgeweken en zijn ook heel wat hilarische momenten rijker. Hier genieten hier nog een aantal dagjes na van al ons schoon ervaringen!
Op 13 maart vliegen we naar India (Calcutta) waar we eerst een weekje wat adventuredingen gaan doen. Daarna trekken we door naar Nepal voor een 3talweken en als laatste trekken we door het Noorden van India tot de vlucht ons terug in Belgie brengt.. Benieuwd wat die laatste 2 landjes ons zullen brengen!

Heel veel liefs,
Beth en Martijn