Ankhor What in Cambodja + Thailand

Ankhor What, Wa was me dat!

We besloten om er al vanaf de eerste dag stevig in te vliegen! De avond ervoor regelden we een TukTukdriver die ons 's morgens bij het krieken van de haan (en die krieken hier om 5u! ) zou komen ophalen!
Mensen hadden ons verzekerd dat de sunrise boven Ankhor What meer dan de moeite waard was, een er ook bijna geen mensen zouden zijn!
Helemaal MIS! Na slechts enkele uurtjes in ons gelegen te hebben (waarvoor een zeer uitzonderlijke dank aan onze Nederlandse vrienden Iwan en Jacky), krabbelden we uit bed en in de TukTuk richtingAnkhor What. Niet veel later stonden we, tussen DUIZENDEN Japanezen met veel te grote trekzak aan camera-materiaal, naar een adembenemende zonsondergang te kijken! We vergaten alles rond, onder en boven ons, en genoten!
We zijn geen fotografen, geen professionals, maar Ankhor What wou zo graag op de foto... Je zou ons proffesionals wanen, is het niet ;)
De hele dag snoven we de sfeer van oude ruines, een heerlijke cultuur, prachtige kunstwerken op...Toeristisch ok, maar O ZO MOOI!

Na nog een aantal dagen in Siem Reap, verlieten we Cambodja met toch wat lichte pijn in ons hart.. Waar de mensen ons eerst heel opdringerig en arrogant leken, zijn het nu vooral die mensen die ons hartje hebben gestolen en die ons verblijf in Cambodja zo leuk maakten!

Na een lastige en lange boardercross (dwz een grens-oversteek met een serieuze knipoog naar Chantal/mama ;)) en een lange rit in een veel te krappe minibus, strandden we opnieuw in Bangkok. (Jahaa, opnieuw, tot onze grote frustratie moet alles voor Myanmar vanuit Bangkok geregeld worden).

De volgende dag stond er maar 1 iets op het programma; de visa voor Myanmar regelen! Na uuren tjolen en van het kastje naar de muur gezonden te worden vinden we het juiste kantoor en komen we net op tijd aan (15 min voor tijd).
Trots staan we aan te schuiven, na 8 minuten beseften we dat we in de verkeerde rij stonden aan te schuiven tel daar dan nog eens 9 minuten papierwerk bij en je komt aan de som van; jawel; 17 minuten.
Inderdaad weer net op tijd om JUIST te laat te zijn en dit was meteen de ook de mening van de Burmese ambtenaar die met de woorden -try tomorrow again- een date voor de volgende dag probeerde te regelen.
TUUUUUUUUUUUT, onze stoppen sloegen door, Beth haar hondenblik en Martijns waterval van woorden deden hem van mening veranderen ;)

Die avond nog namen we de gay trein naar Chiang Mai. Wij hebben zo het vermoeden dat elke ladyboy in wording zijn kapitaal voor zn transeseksuele operatie samenspaart door als conducteur te werken op de nachttrein. We vonden GEEN andere reden om zoveel janetten op 1 en dezelfde trein te krijgen. Dit op zich is al een nachtmerrie; reken er dan nog eens bij dat je verjaart,... LACHEENNNN!

Aangekomen in Chiang Mai, kregen we opnieuw een flyer in de handen! Dat werkt precies nogal effectief bij impulsieve mensen zoals wij ;) Nu we toch in thailand zijn ( het land van de glimlach, witte standen, de olifanten, de tempels en HET THAIBOKSEN) konden we niet anders dan zon spektakel van dichtbij meemaken. En spektakel is het goeie woord, het is onmogelijk om op je stoel te blijven zitten. De opgezweepte massa, de geblindoekte boksers die de scheidsrechter perongeluk in elkaar meppen, het opgewonden getetter van de presentator...Daarna was er nog een optreden van Ladyboys. Dit geheel zorgde voor een onvergetelijke verjaardag!

Ondertussen hadden we ook al een trekking geboekt voor 4dagen, 3 nachten. We zochten naar een trekking met 'net dat ietsje meer'.. Geen andere toeristen, geen gespeelde tafereeltjes, echte bergvolkeren, authentieke tradities en vooral veel natuur.De trekking was ronduit schitterend!! Met een groepje van 8 trokken we de jungle in, dicht bij de grens met Myanmar. We trokken door de dichte natuur, raften op een vlot gemaakt van bamboo, beklommen bergen tot we er bijna bij neervielen en sliepen savonds in verschillende villages waar de mensen ons uiters vriendelijk onthaalden! De fotos spreken voor zich,...

Woorden en zinnen kunnen niet weergeven hoe we het hier allemaal beleven en wat voor indruk het op ons nalaat! Geniet van de fotos,... ( Ze staan onder Thailand en Cambodja)

We vergeten vooral niet:

- Hoe we typisch Cambodjaans gingen eten. (een bbqtje waarop ze alle vis, vlees bakken en errond een grachtje van water om de groentjes in te stoven..) Toen Beth een lekker uitziend stukje vlees dat helemaal bovenop de bbq lag, opat, vond ze dat toch maar een teleurstelling. Even later kwam de Waiter ons onder ons voeten geven omdat de bbq er helemaal zwart uit zag. Later bleek dat Beth het STUK vet dat boven op de bbq lag om die lekker vettig te houden, had verorberd!

- Hoe ons ochtendhumeur smolt als sneeuw voor de zon bij het zien van de prachtig gekleurde Ankhor What tempel.

- Hoe we besluiten na een lastige dag een zwembadje te doen en de helft van Martijns voet in het zwembad aan een kapotte tegel blijft hangen

- Hoe Beth later relaxed aan het zwemmen is, als ze opeens iets vreemds op de bodem ziet. Later bleek dat het resterende stukje voet te zijn ;)

- Hoe Beth dolenthousiast het eten opeet, klaargemaakt door de mensen in de villages tijdens de trekking ( Lees: rijst met pompoen, kip, gekruid met wat vliegenvleugels en hier en daar een miertje, overgoten met een lekkere bouillon..) waarop haar maag de volgende twee dagen helemaal ontregeld is...

- Hoe Martijn snachts opmerkt dat Marlyze van onze groep toch wel heel vreemd snurkt, waarna hij de volgende morgen ontdekt dat onder de hut, net onder Marlyzes plaats een everzwijn lag te slapen.

- Hoe Martijn voor zijn verjaardag ettelijke kilo's drank meezeult om op de nachttrein zijn verjaardag te vieren samen met de andere mensen en we later ontdekken dat er buiten de ladieboy-waiters niemand leuks op de trein zit.

- Hoe we dolenthousiast 2 uur (1 uur op weg en 1 uur verloren reden) fietsten om te windsurfen en toen pas merkten dat er geen ZUCHTJE wind was...

Waw, we hebben zo veel te vertellen...

Liefs,
Beth en Martijn!