Hoog in de lucht, diep onder de grond!

Ola la familia, olos los amigos, oladres los padres!

Even Chilli bewonderen, met de bus naar Salta. Enkele dagen de watervallen van Iguazu aanschouwen en natuurlijk onze vlucht op tijd halen in Buenos Aires de 5e april. Moest alles nu vlak naast elkaar liggen dan is het nog twijfelachtig of we het zouden halen.
Gelukkig hebben we een reisroute/reistiming uitgestippeld waar zelfs Columbus van zou opkijken.

Waar waren we gebleven??..

Diezelfde avond nog stapten we op de bus naar Cochabamba. Iets meer betaald dan anders, iets meer comfort ook. Rond 3u 's nachts werd Beth wakker, gewekt door een overvolle blaas. De bus stond stil, de bus-wc op slot en de chauffeurs in een diepe slaap. Twee uur later stond de bus nog steeds stil. Beths gezicht sloeg ondertussen bijna blauw uit, dus ze maakte de chauffeurs wakker om de deur naar buiten te openen. Eventjes wandelend op zoek naar een goede plaats, ontdekte ze de immense rij bussen en trucks die netjes na elkaar geplaatst waren. Bleek dat er een aantal strikes opgezet waren door de mensen van de dorpjes errond. De wegen versperd met stenen, bomen en veel mensen druk pratend en discussierend. Daar ging onze strakke planning. Enfin, het ging er allemaal heel rustig en vredelievend aan toe. Toen er rond 8u nog steeds geen schot in de zaak zat, en naar horen zeggen ook niet snel geschoten zou worden, besloten we de rugzakken te nemen en tot het einde van de strike te wandelen. Ondertussen hadden alle mensen zich op het gras in de zon verzameld en verkochten mensen alle mogelijke etenswaren die ze maar in hun bezit hadden. Er was tenslotte NIETS te vinden langs die baan.
Uiteindelijk hebben we drie uur gewandeld en 14 kilometer afgelegd natuurlijk met onze grote rugzak,...
Al een sjans dat we beginnen wandelen zijn, want op het einde van de strike stonden nog een handvol trucks vol stenen, klaar om gelost te worden. Aan het einde van die dag stonden de trucks trouwens nog steeds stil.
Veel later dan verwacht arriveerden we dus in Cochabamba en zochten er een goede, gezellige guest house om er de volgende week te verblijven.


Een dag later begon Martijn aan zijn paraglidecourse. De cursus hield het volgende in:2 dagen experimenteren met de paraglide, 2 tandemvluchten waarin alles uitgelegd wordt en er zelf even gevlogen wordt en 8 solovluchten tijdens de laatste 5 dagen.
Martijn vertelt :) :
Tijdens de eerste dag, kreeg ik wat theorie en mocht ik de paraglide in gang lopen en proberen boven mij te houden. Op het einde van die eerste sessie, ging dat al redelijk goed en ik mocht blijven lopen tot ik niet meer kon. Ik glimlachte toen hij dit zei, dit zou hij zich beklagen,...
Ik repte me naar boven, legde men paraglide klaar en vertrok, ik haalde zo'n snelheid dat ik even in de lucht vloog, weer de grond raakte, opnieuw begon te lopen, en toen werd ik opgelift over een afstand van 15m. Ik keek omhoog naar mijn glider en een machtig gevoel maakte me zich van mij meester; IK VLOOG!!!
Helaas was dat gevoel van korte duur, vlak voor ik landde keek ik voor me uit en daar stond hij dan; zelfzeker, uitdagend en helaas groot en breed. Onmogelijk hem te ontwijken. Mijn voeten raakten net de grond. Ik wou er toch nog over proberen te springen maar daardoor haalde ik enkel maar meer snelheid en geen hoogte. Met een smak lande ik in de doornstruik en werd ik er nog eens door getrokken dankzij mijn glider. Uiteindelijk kwam ik op mijn buik terecht , enkele meters achter de struik. Marcello (mijn instructor) kwam onmiddellijk bezorgd op me aflopen. Maar toen hij mij lachend zag liggen, kon ook hij zich niet meer houden,...
Op dag vier maakte ik me zenuwachtig klaar om alleen de lucht in te gaan. Vandaag gingen ook Beth, Erik en Hannes de lucht in met een tandem. Ik zag alles zitten behalve de landing. Alles had ik al grondig geoefend; de take off, het sturen, het dalen. Maar de landing kun je niet oefenen en er is zodanig veel te doen tijdens die laatste seconden dat het niet gemakkelijk is om alles te onthouden. Het komt erop neer dat je volle snelheid naar de grond moet duiken en de laatste meter moet blokken. Jah, dat blokken was ik natuurlijk vergeten, en met een ongeziene snelheid heb ik daar de grond geveegd. Gevolg; mijn nieuwe broek gescheurd en een kleine schaafwonde. Veel tijd om te denken had ik niet, want Beth kwam al op mij afgestomd, blij dat ik met beide voeten veilig aan de grond stond.
Mijn volgende vluchten zijn allemaal zo goed als vlekkeloos verlopen.
Uiteindeilijk heb ik de cursus erop zitten en ben ik echt van plan om dit meer te doen. Het is echt vliegen, relax en zo machtig om alles vanuit de lucht te zien!

Terwijl Martijn zijn eerste luchtdopen kreeg, verkende Beth Cochabamba vanbinnen en vanbuiten. TOT.. er niets meer te verkennen viel. Niet vanbinnen, niet vanbuiten.
Op die avond arriveerden Hannes, Dieter en Erik ook in Cochabamba en we planden een tweetal dagjes naar ToroToro national park. We zouden terug zijn op de dag dat Martijn zijn paraglide-cursus zou afwerken.
Maar.. De nacht voor vertrek protesteerde Beths maag en darmen. Voor't eerst, na een lange, felbevochten strijd. Van ToroToro naar t'kleinste kamertje. Tkan verkeren.
Uiteindelijk bleef Beth 2 dagen aan het bed gekluisterd, op de laatste dag in Cochabamba dacht ze het wel weer aan te kunnen en een extra paraglide-vlucht deed haar al helemaal opfleuren. Martijn kon het niet afleren en vloog 2 extra keren om zijn boekske aan te vullen.
Om 20u30 zouden we een nachtbus naar Sucre nemen. Maar het beloofde een hectische avond te worden. We hadden onze gescheurde kleren laten naaien maar vergeten op te halen. Dus vroegen we aan onze gastheer of hij dat de volgende dag wou doen en dan opsturen naar het busstation waar we twee dagen later zouden vertoeven.
Enfin, eenmaal in het busstation aangekomen, 5 minuten voor de bus zou vertrekken, vonden we onze tickets niet meer. Alle zakken opengehaald in een overvolle zaal. Ook onze pasports bleken even niet op de gebruikelijke plaats te zitten en de kopies hadden we die dag gebruikt en afgegeven in de guest house. Bovendien had Martijn zijn eigen humoristische zelf zo ver gekregen om een ticket te reserveren voor Martijn Maeckelberg en Bethina Kwagebeur en hadden we al helemaal miserie om eruit te komen.
Eind goed al goed, 15 min later parkeerden we ons in onze zitjes op de bus.
De busdriver had ondertussen een crise gekregen van het lange wachten en shakete over zijn gehele lijf toen Beth vroeg of ze ook nog efkes naar t'toilet mocht. Hij werd vervangen door de andere busdriver (echt waar ;) ) en lag zichzelf te slapen in de laadbak van de bus. Jawel, daar waar de bagage anders ligt, een plaatsje van 2m op een alven.
Beth maakte deze busrit nog wat onaangenamer dan die al was, want ze was niet zo genezen als eerst gedacht en 'Burgerking' heeft daar geen goed aan gedaan.
Sucre is een stadje vol witte koloniale, gezellige huisjes. Mensen krijgen zelfs en boete als ze hun huis in een ander kleur durven verven.
Een beetje groggy settelden we ons in het eerste cafeetje die die dag z'n deuren opende. Na een stevig ontbijt bezochten we Casa de la libertad en slenterden we wat in de stad rond.
Hét hoogtepunt van die dag zou de UEFA-bekermatch tussen Anderlecht en Hamburg zijn. Onze Belgische vrienden én tevens grote Anderlechtsupporters zouden koste wat het kost die match volgen, dus dat werd dan ook meteen de volledige namiddagactiviteit. Maar, het moet gezegd.. Dit was minstens even spannend als zelf in het stadium aanwezig zijn. Gebrul, getier, gejuich, gevloek, geslaag, pintjes.. Whatever we wanted..
Om 18u diezelfde avond vertrok onze bus naar Potosi. Op het moment dat het ECHT wel tijd werd om naar het busstation te vertrekken, stond het scorebord als volgt: 4 voor Anderlecht, 2 voor Hamburg. Anderlecht één goal verwijderd van een plaats in de kwartfinales. Nog 10 min te gaan. Slecht moment om te vertrekken. De boys hebben de gehele busrit toppezot gelopen.
Oh, en we hebben ook een stenenlawine op ons dak gehad onder de baan. Allez, op het dak van de bus dan.

Opnieuw een aantal uur later dan op voorhand gezegd geweest te zijnde ;), maar dat raak je wel gewend in Bolivia, zetten we voet op de Potosische grond. Op dat moment is het 23 uur, we zijn scheel van de honger en hebben nog geen slaapplaats. Om de een of andere reden, alsof iemand ons wou straffen, vonden we enkel guest houses met dubbele kamers, te duur, te klein, te vuil...
We vergeleken 'lonely planet' en 'Footprint' en vestigden onze laatste hoop op hostal 'Turista'. Als goedkoop aangeduid in Footprint, bleek dit hostal veruit het duurste te zijn waarin we al hadden geslapen. Maar, we hadden alle fut verloren om te zoeken en besloten met volle teugen te genieten van de luxe, die ons 'per ongeluk' werd aangeboden.

Wat zeker op je 'been there, done that' lijstje moet staan als je naar Potosi gaat, is een bezoekje aan de mijnen. Niet alleen omdat we dikke toeries zijn, maar ook omdat we dachten dat dit wel eens interressant kon wezen, gingen we deze morgen een tocht door de mijnen regelen.
We kregen iets wat op een overal moest lijken, erreg sexy, en stoere boots.
Na ook nog wat geshopt te hebben op de miners market, konden we de mijnen in. Beth haar oortjes tjoerelden alweer bij het horen van 'shoppen' en 'market' in eenzelfde zin, maar het enige wat je je hier kon aanschaffen was drinkbare alcohol van 96 percent (!!) , kilo's cocabladeren, dynamiet en andere spullen die miners kopen voor een zware werkdag. Alle ingrediënten om zo hard mogelijk te werken en zo weinig mogelijk te voelen..
De lucht in de mijnen neemt onmiddellijk op je adem. Een enorme stoflucht snoert je de keel af en als je bedenkt dat op 4300m ademen al helemaal niet simpel is, dan kan je je waarschijnlijk goed voorstellen dat onze gezichtskleur meer naar paars dan naar roze neeg. We kropen onszelf een weg door de mijnen, op handen en voeten, op ons buik, als we sjans hadden op onze 2 benen.
Overal stof, een enorme hitte, in de verte het geluid van dynamietontploffingen. We ontmoetten er miners aan het werk, 20 jaar dienst in de mijnen en blij dat ze nog leven. Ook kinderen van 14. Kauwend op cocabladeren, waarvan je nooit had gedacht dat die allemaal in één mond kunnen, spuwend, drinkend van alcohol die je hele slokdarm waarschijnlijk verbrandt. Die mensen hebben officieel een hondenleven! Na een uurtje vulden we onze longen opnieuw met frisse buitenlucht. Een beetje aangeslagen, het had niet langer hoeven duren..
DOCH.. de gids had nog een leuke verrassing voor ons in petto. Om een beeld te krijgen van wat 1 dynamietstaaf kan veroorzaken, én omdat zoiets aantonen binnenin de mijnen, geen zo'n slim idee is, stak hij buiten de dynamietstaaf aan. In 2 minuten tijd liep hij snel ver weg en nog sneller terug tot bij ons. De immense ontploffing, die daarop volgde deed ons uit onze botten daveren en zorgde voor de mislukking van handvastheid voor gemaakte filmpjes.
Van een knallende afsluiter gesproken!

De dag erna vertrokken we naar Uyuni, waar we de bekende South-West Circuit van Bolivia wilden doen. Dankzij de hollandse Sander, die vloeiend Spaans spreekt en onze jeep vervolledigde, kregen een verrassend goedkope prijs. We boekten rechtstreeks bij Fernando, een oudere Boliviaan van wie slechts enkele tanden in zijn mond NIET waren weggerot door de cocabladeren, en zijn vrouw Sylvia. Oh en de gaatjes tussen de tanden vulden ze op met.. cocabladeren. Een machtig koppel, die 2!
We reden de volgende ochtend al vroeg de salt lakes in. Geen half uur later al reden we met een 4x4 door een eindeloze vlakte zout. Zover we konden kijken.. Zout.. De horizon verdween.. Zoiets moois hadden we nog nooit gezien! Later die dag bezochten we nog hostals, helemaal uit zout gemaakt, een eiland vol cactussen tenmidden van die immense witte vlakte, oude verlaten treinstellen..
De eerste nacht sliepen we in een zouten hostal. Tafels, stoelen, bedden, meubels, alles.. in zout. En omdat een mens daar dorst van krijgt, kochten we die avond een aantal flessen wijn en we nestelden ons met dikke truien onder een prachtige sterrenhemel.
Op dag 2 reden we van de zoutvlakes weg en belandden we in een ander landschap. Droger, ruwer. We schuurden langs vulkanen en immense, groenblauwe lagoons waar de flamingo's een plaatsje moesten reserveren om te landen. Lama's en hun jongen bezetten dan weer de groene plaatsjes eromheen. Schoon tafereelke!
Die avond hielden we een poker-contest, waarin we ,laat ons zeggen, ZWAAR tegen ons tanden hebben gekregen. Beth maakte eerst iedereen in, met veel geluk en zonder bluffen. Maar de moment dat ze begon te bluffen verloor ze al haar kaarten. Martijn heeft zich ingekocht tot -65. Dus ook niet om over naar huis te schrijven. Al een sjans dat ni voor geld was ;).
Die laatste nacht sliepen we allemaal samen in een veel te kleine kamer met 6 bedjes. Sander, de hollander, heeft de hele nacht gespogen.. Erik heeft een hele rol wc-papier leeggekregen op één nacht. Op ons veel te kleine bed voor 2 lekte water en we werden de hele tijd gewekt door koude druppels condens op ons kop. Dieter speelde met de Ipod en vergat telkens dat het begintoontje nogal luid klonk. En Hannes, die deed alsof hij sliep.. We hebben dus de hele nacht met zen allen wakker gelegen, slappe lach gekregen en vooral koud gehad op 4400m. Om half 5 drukten we verrassend snel de wekker uit en we trokken alle kleren aan die we maar hadden om de jeep in te duiken. We reden tot aan de geisers en zagen de zon opkomen op de moment dat we buiten in de hotsprings eindelijk warm kregen. BIJNA te mooi om waar te zijn. We reden tot aan de grens en hadden een vlotte grensovergang.

Eenmaal aangekomen in Chilli trokken we onze ogen nogal open. Rechte banen, asfalt, ja ZELFS vangrails en geschilderde lijnen op de baan. Een comfortable bus en een snelle rit. Geen bandvervaningen, geen losgekomen ophaningen, geen kapotte cillinders.
Ook in de stad lijkt alles veel meer Westers. Veel internetcafés, veel shopjes, eindeljik lekker brood, pintjes, westers eten... Als dit Chilli was, dan konden we hier wel nog efkes blijven.
MAAR helaas, we hebben een deadline, en Chilli is veel te duur!

We zijn nu nog steeds met een 7-tal mensen aan't rondreizen. Wij, onze drie Belgische vrienden, Hollander Sander, Hollandse Robin.
Aangezien we niet uit kunnen gaan eten, tenzij we fortuinen kwijt willen zijn, zijn we deze morgen naar de winkel gegaan en hebben we hier in de guest house een uitgebreide brunch gegeten! Alles derop en deraan, voor een prijsje waar we in België alleen maar kunnen van dromen.
Vanavond houden we een uitgebreide bbq op het pleintje hier. En toe-val-lig is onze senor van de guest house een chef kok! Hallelluja!

Overmorgen nemen we de bus naar Salta in Argentinia. Van daar reizen we door naar Iguazu falls en Buenos Aires.
De mensen beginnen hier alvast te lachen als we vertellen dat we dat allemaal per bus en in minder dan 2 weken moeten doen ;) Dat belooft!

Binnenkort zetten we weer voet op Belgische bodem.
We gaan naar huis en verlangen naar;
-Bicky met frietjes en stoverijsaus
-Een donsdeken
-Niet-poeder koffie
-Een feestje in Gent
-Het comfort bij de NMBS
-Snel internet
-Zacht, STEVIG toiletpapier
-de stiptheid bij 'De lijn'.
-Soep zonder zwarte haren
-een fiets
-Goed sporten
-Mijn Venus-scheermesje
-Regen en koud weer
-Chocolade-ijs voor de televisie, onder een fleese dekentje
-Bellen zonder te denken aan een hoge rekening
-Dille- en- Kamillethee
-Een goe frans stokbrood
-mama en papa
-chips met dipsausjes

Tot de volgende, en dan waarschijnlijk laatste update!

Besos en heel heel veel liefs!
Beth en Martijn