India en Nepal

Vanuit Myanmar vlogen we op Calcutta in India. Eenmaal aangekomen in de luchthaven merkten we al dat ons rusteloze leventje van in Myanmar FINITO zou zijn.
We moesten constant alles in de gaten houden, rugzakken bijhouden, elkaar niet verliezen in de meute bruine Indiaantjes...

Nobel en eenvoudig, cultureel maar toch zo hopeloos, Calcutta is een dagelijks festival van miljoenen menselijke verschijningen.
De hele show speelt zich voor je ogen af in een wirwar van straatjes waar GEEN ENKELE cm wordt verspilt. Het was een drukte en een chaos van jewelste.

Voortdurend werden we:
- NET NIET omver gereden door toeterende riksja's
- NET NIET verstikt door de mensenmassa
- NET NIET bestolen door mensen die op/van de straat leven
- NET NIET opgelicht door de taxidrivers
- NET NIET ingebroken in de kamer,waar onze talloze kleine hangslotjes goed hun werk deden...

- NET WEL aangeklampt door hopeloze oude vrouwtjes
- NET WEL op de kont geslaan door ranzige Indiers die denken dat dat allemaal zomaar kan, waarop ze dan ook onmiddellijk een goeie rechtse van Beth ontvingen..

Vlak voordat we de trein zouden nemen naar Darjeeling, hadden we een gezellige drink met een jonge noorderbuur. Het geheel werd zodanig gezellig dat we onze trein naar Darjeeling misten.
Deels door Martijns OVERRELAXTE manier van treinen pakken (net op tijd is meer dan vroeg genoeg), maar vooral door Beth haar treinuurleescapaciteit. Ze had namelijk 8u 05 verwisseld met 8u45… Gevolg: Om 8u 15 kwamen we aan op een LEEG PERRON.
Weeral eens net op tijd om juist te laat te zijn. Wat hierop volgt was een slapeloze nacht in een volgepropt station, tussen de zwervers, continu lettend op onze kostbaaare baggage die eventueel zou kuunnnnen gepaakkktt grrrr ---- zzzz**** //
BAM! en gelukkig weer wakker door een stoel die omvalt. Onze slaperige ogen turen om ons heen en tientallen nieuwsgierige gezichten die onze richting uitkijken. Weer recht zitten, elkaar oppeppen, baggage dichter trekken en wachten tot het 5u is om naar de station chef te gaan om om een plaatsje op een volgende trein te bedelen.
Treinen in India moet je weken van op voorhand boeken, zeker als het over lange afstanden gaat. En wat zijn we onze huidskleur dankbaar, een uurtje later zaten we voor 12 uren op een trein richting Darjeeling.

Darjeeling, een verloren stad, verslingerd tussen de bergen, omgeven door theeplantages, en zover het oog rijkt een adembenemend zicht op de Himalaya!
Helaas was er voor ons geen adembenemend zicht. Enkel een naar ademhappende stofwolk die Darjeeling fijntjes isoleert van de omgeving.
Redelijk zwaar teleurgesteld vroegen we om wat info. Bleek dat de bergen gewoon verstopt zaten achter een dikke laag mist en stof en de visibiliteit ook de volgende dagen nutjes zou zijn..
Toch redelijk optimistisch zochten we naar een goede klimschool voor een weekje topavontuur. Bleek later dat ons budget maar een half dagje van dat topavontuur aankon! Doodgeergerd en rotambetant vertrokken we die volgende morgen dus om te gaan rotsklimmen. En wat hadden ze voor routes;
3a tot 4a = POT GEMAKKELIJK
Slechts een 6a = net boven ons niveau
en de rest varieert van 7a tot 8b+ = aaaaaaaarts moeilijk

Uiteindelijk was het klimmen zoals het moet zijn, vloeken, klauteren, vallen, opgeven opnieuw proberen, iets hoger, weer verzuren, toch opnieuw beginnen en slagen!!! Waar Beth iedereen het nakijken heeft geven en de 6a tot boven heeft volbracht!

Het is een ongelooflijk boeltje in India, maar het grappige is dat we het helemaal niet zo erg vinden.. Het geeft ons een heel dubbel gevoel, we houden van de gekte, de crazy toestanden, de mondopenvallende scenariootjes .. en komen tegelijkertijd onozel van de schapen, geiten, koeien, ossen, paarden die de hele boel versperren, alle vuilnis op straat, de aanklampende mensen die je geen minuut rust geven, de dominantie van de mannen...
Je kan je er niet tegen verzetten, dit is India, laat je leiden en je geniet!

Na India konden we vol goeie moed naar Nepal vertrekken.
Dit moest en zou ons toplandje worden!!!

Net op dat moment wisten verschillende tourist offices ons doodleuk te vertellen:
‘ I’m sorry, maar er is , omwille van politieke redenen, een wegverperring aan de gang in sommige delen van Nepal en het is NIET mogelijk om de grens met Nepal over te steken. Dit voor onbepaalde tijd, maar ik heb hier wel een mooi alternatief voor jullie…’ gevolgd door zowat ALLE soorten trekkings die ze in hun veel te kleine bureautjes aan te bieden hadden…
Maar we zouden Beth en Martijn niet zijn…

We reden een hele dag met de bus naar een andere grenspunt, waarvan ze ons vertelden dat het wel zou kunnen lukken. Daar zit je dan om 21 uur, moe van het reizen, in een bureautje met 9 indiers om je heen. Toch blij dat je over enkele uurtjes in Kathmandu zal zijn. We vroegen hen om onze visa af te stempelen. Hun antwoord doodleuk: ‘ No, No, not possible here, there’s a strike going on,..’
Opnieuw naar het station, op een nachttrein gezet, in een speciale coupon met een bodyguard omdat het anders niet zo veilig is,…
Uiteindelijk 2 dagen, 1 paard en kar, 1 cycle riksja, 1 treinrit, 2 taxi’s en 3 busritten later komen we op onze bestemming aan. LANG LEVE KATHMANDU!

Kom je daar dan toe is het eerste wat je te horen krijgt dat die mislukte schele strike net opgegeven is!!!!

Eindelijk kan onze trip in Nepal beginnen! We kijken er vol verwachtigen naar uit, want tis hier verdikke supermooi! Ijspieken reizen torenhoog op boven de eerste Bergen, kleine gezellige straatjes vol met spotgoedkope Trekkerswinkeltjes! Tis hier helemaal het paradijs voor ons!

Morgen beginnen we aan een 10-daagse rafting met een groep jonge gaste helemaal aan de grens met Tibet. Het schijnt er magisch mooi te zijn! We slapen onder de boot, maken zelf ons eten en gaan helemaal back to basic in een natuur om in weg te dromen! Meer volgt later… ;)
Daarna geven we onszelf een dag of 2 rust en dan geven we ons helemaal over aan het Himalaya-gebergte. We klimmen een 10tal dagen naar het Annapurna-base camp! Binnen een goeie 3 weken kunnen jullie onze avontuurjes hier dus weer lezen!

En echt merci voor jullie mailtjes, reacties…!
Veel liefs!
Beth en Martijn