Latacunga, Quilotoaloop en Baños

Ola!
Que tal, amigos!

Twee weken ver, en wat bekomen van onze eerste ervaringen in Ecuador, kunnen we enkel weer lovend zijn…

Latacunga is een gezelig stadje, maar vooral het begin van de Quilotoaloop.
De eerste dag reden we een aantal uurtjes in een ongelooflijk, maar tevens de eerste en enige, oncomfortabele bus naar Insinlivi waar onze trip de volgende dag zou beginnen.
Daar sliepen we in de meest fantastische guest house. Helemaal in hout, hangmatjes, een stovetje in’t midden en goed gezelschap. Samen met 6 Hollanders, een Engelse, een Amerikaan en een Duitser (toegegeven, het klinkt als het begin van één of andere goedkope mop), hadden we de hele avond ongelooflijk veel plezier.
Dag 2. Nadat onze noorderburen zonder ‘boe of ba’ met hun noorderzon verdwenen waren in een veel te grote jeep, vertrokken we ook.
Met een half A4 blad in de linkerhand en een stok in de andere hand. Na enkele meters al bleek de stok perfect dienst te doen. We waren de weg kwijt en vroegen aan een oud vrouwtje de weg. Een zestal, zichtbaar woeste honden sloten ons in.
Martijn die zich even Zorro waande, trachtte tevergeefs de honden al schermend, op een afstand te houden. Tot het oude vrouwtje het beu was. Ze nam een stok schreeuwde drie woorden en de honden verdwenen met de staart tussen de benen (samen met Beth haar angst en Martijn z’n eer).
Het werd een uiteindelijk een pittig dagje met een behoorlijke intensieve klim op het eind van de dag.

‘The First day was tuff, but the second day is a real pain in the ass’.
Na het horen van deze zin, besloten we wijselijk om ons de volgende dag te paard een weg naar boven te galopperen.
De laatste keer dat Beth op een paard had gezeten, was toen ze in het derde leerjaar, bij Juf Rita, op sportdag ging en een paard er niet beter had op gevonden dan in haar knie te bijten.
Lichtjes getraumatiseerd, doch met voldoende vertrouwen na het zien van de ontzettend steile weg, hesen we ons op de paarden. Nog geen twee seconden zat Beth op het paard, en het paard begon al te steigeren! Vraag ons niet hoe, maar wonderwel; Beth bleef zitten.
Wat bekomen van de schrik, dachten we voorzichtig en stapvoets te vertrekken. MAAR dat was buiten onze gids gerekend. Die vond namelijk niets leuker dan op onze paarden te kletsen op de meest onverwachte momenten, waardoor ze in galop gingen. Dit maakte ons rustig paardenritje, die we in gedachten hadden, tot een helse race waar ze in Waregem-Koerse enkel maar van kunnen dromen. (Na twee dagen hebben we nog steeds steken in onze rug).
Enfin, het was in ieder geval een ongelooflijke ervaring om vier uur op een paard naar boven te galoperen. Haar in de wind, zon op de snoet.. weet je wel..! :)

Eenmaal in Quilotoa aangekomen, daalden we af naar het kratermeer beneden, ontstaan tijdens de laatste heftige uitbarsting van de vulkaan. De volgende morgen besloten we om 5u op te staan om de zonsopgang boven het meer te zien. Martijn zou daarna de tour rond het kratermeer wandelen. Beth wou ook wel, maar haar lichaam wou geen voet meer verzetten na de voorbije zware dagen ;). Daar zaten we dan, om 5u30, te wachten op de zonsopgang. Martijn helemaal gepakt en gezakt. Beth in haar pyama met daarop een dikke trui, vest, sjaal,klaar om weer haar nest in te duiken nadat de zon op zou zijn.
Later bleek dat we de sleutel van de kamer binnen hadden laten liggen. Nu, daar had Martijn geen last van, want die was allang vertrokken. Daar zat Beth dan. Nog geen 6u s’morgens, in haar pyama, mét bergbotinnen, in de koude op 4000m, nog niemand in het hele dorp wakker, geen reservesleutels…
Gelukkig waren die morgen heel vroeg andere mensen met een nachtbus vertrokken, en kon Beth wat van de warmte van hun kamer genieten!
Toen een aantal uur later bleek dat de eigenaar onze kamer in een recordtijd van 45 sec met een vork open kreeg, besloten we dat het een goed idee zou zijn om onze waardevolle spullen nog eens in onze trekzak op te sluiten ook ;).

Na 2 weken in Ecuador, en na heel wat genante situaties waarin we het antwoord op een Spaanse vraag gokten, moeten we toegeven dat ons kleine beetje Spaans misschien toch niet voldoende is om op een deftige manier te kunnen communiceren.
Het gebeurt meer dan eens dat we een vraag stellen, na minuten lang discussiëren over hoe we de zin nu wel zouden kunnen formuleren. En ons Spaans accent is ONGETWIJFELD zó fantastisch dat mensen denken dat we vloeiend Spaans kunnen , want ALTIJD weer, krijgen we bij wijze van antwoord een hele reeks Spaans gebrabbel naar ons hoofd.
Ze bedoelen het zo goed, en zijn zo lief, maar we moeten vaak met gebogen hoofd afdruipen.

Dus, Spaanse les moet een oplossing bieden. Baños, waar we nu zijn, is een stadje waar meer dan voldoende te doen is, waar veel sociaal contact mogelijk is en waar we ons in een gezellig, goedkoop guest house genesteld hebben.
‘BIG MAMA’ runt de boel hier, en GOT, wat verwent ze ons!
De ideale stad dus om een weekje te vertoeven. Nog tot woensdag krijgen we hier drie uurtjes per dag Spaanse les van een wereldmuzikant. (Die trouwens ook op Couleur Café kwam spelen). In de namiddag doen we iets actiefs ter compensatie. Zo reden we gisteren met de mountainbike de ‘Ruta de las cascadas = weg van de watervallen” af, daalden we af tot heel dicht bij de watervallen om vervolgens een uurtje zoet te zijn met de klim naar boven.
Pittig detail, eenmaal boven ontdekte Beth dat haar helm nog beneden lag en ze helemaal opnieuw kon beginnen! Leuk toch, Ecuador met al z’n bergen! :)
Gisteren waagden we ons aan een middagje canyoning.

Tot en met woensdag blijven we in Baños en dit staat nog op onze planning; Salsalessen. Een aantal uurtjes raften voor Martijn. Een swing jump. Spaanse lessen. En vooral genieten!

Na Baños wanen we ons een weg naar de kust van Ecuador. T’schijnt er heel mooi te zijn!
We houden jullie op de hoogte!
Tot snel!

Veel liefs,
Beth en Martijn