Eerste week Cambodja

Hellooo,

Ondertussen zijn we uit Koh Chang en Thailand weggeraakt en aangekomen in Cambodja.
Bij het binnenrijden (alias hobbelen) zagen we onmiddellijk een heel ander straatbeeld. Het leven van de mensen speelt zich bijna helemaal op straat af. Veel spelende kinderen, veel armoede, maar nog meer lachende gezichten.
Het land heeft nog lang de laatste sporen van de gruwelijke oorlog niet van zich afgeschud.

Bij het binnenrijden van de hoofstad Phom Phen moesten we weer wat wennen aan de drukte. In het verkeer geldt echt de wet van de snelste. Een echte chaos. Iedereen rijdt hier gewoon door het rood en nog anderen rijden in tegenovergestelde richting dan dat ze mogen. Soms rijden wel 4 verschillende voertuigen op 1 rijstrook. De straat oversteken of een straat inslaan is levensgevaarlijk, maar een geweldig avontuur.
Daarbij komt nog eens dat hier morgen Chinees nieuwjaar wordt gevierd, dus alle spleetoogjes ( en dat zijn er betrekkelijk VEEL) hier in Cambodja beslissen dan maar om allemaal samen nog eens snel naar de markt te gaan om wat inkopen te doen, waardoor we zo'n goed uur in een Tuktuk in het OVERDRUKKE verkeer vastzitten. ( we zweren je, dit heb je nog nooit gezien :) ) We werden net niet vergast door al die uitlaatgassen. Een grappig zicht eigenlijk, de rook boven zo'n grote straten is echt PEK-zwart. En wij maar denken aan het milieu. ..

Gisteren bijvoorbeeld, stonden we gezellig naar een zonsondergang te kijken. Stel het je voor, we staan bij de rivier, te genieten van een prachtig zicht, voor ons spelende kinderen. Opeens komen een aantal meisjes af met vuilnisbakken en die legen ze gewoon voor ons neus in die rivier. WEG sfeer ;)

Verder gingen we hier nog het Royal Palace bezoeken. Veel pracht en praal. Ontzettend mooi.
Toen we bij de uitgang kwamen lazen we nog effe in het gastenboek. Berichten als: ' Beautiful, but people are dying out there..' spreken voor zich en bestempelen nog maar eens het enorm uiteenlopende Cambodja.

We bezochten ook 2 genocideplaatsen, Tuol sleng en The killing fields. Tijdens de oorlog werden hier mensen ä volonte vermoord, gefolterd.. Enkel een bed, foltertuigen en een vreselijke zwart-wit-foto sieren de kamers, maar ze staan voor de verschrikkelijke en ondenkbare horror die hier plaatsvond.
Terwijl je skeletten en massagraven bezoekt, hoor je het geluid van spelende kinderen van de nabije school. Dit benadrukt nog maar eens het grote contrast van Cambodja 30 jaar geleden en nu...

De hoofdstad is heel variërend en uiteenlopend. We zijn alletwee HELEAAl WEG van de sfeer die hier hangt, het plezier, de vriendelijkheid.. Het liet heel wat indrukken na. We vergeten vooral niet:

- hoe we al fluitend met een TukTuk door de stad rijden 's avonds, de driver kent het liedje niet en verpest eigenlijk onze fluittalenten maar fluit plezierig iets mee ;)
- hoe de spelende kinderen met hun zelfgemaakte ballen komen aandraven, lachend, onozel aant doen..
- hoe hier NERGENS wc papier hangt en alles met een sproeier te doen is, waardoor alles nat wordt en het lijkt alsof je in je broek hebt geplast..
- hoe massas mensen s'avonds op het plein samenkomen om er te kaarten, dansles te volgen of muziek te spelen..
- hoe we een stap buiten ons guest house zetten en aangevallen worden door MASSAS TukTukdrivers, motorrijders en taximensen. Ze roepen allemaal om ter luidst om je aandacht te krijgen ( Helemaal te vergelijken met de film nemo, waarin alle meeuwen door elkaar 'va mij' roepen)
- hoe we rijst eten tot het ons oren uit komt en het toch iedere keer heel erg lekker blijven vinden
- Hoe we gisteren eens een typisch Cambodjaans gerecht wilden uitproberen. Het lijkt op soep, met veel vis, vlees, noedels en groenten in. Nadat we met volle moed het menu hadden opengeslaan vielen we eigenlijk helemaal door de mand. Niets ZAG er te eten uit en de soep, die we zelf in een potje voor ons konden maken, bleek nog eens een aftreksel te zijn van de plaatselijke chilliplant ;) Niet getreurd, blussen kon nog, maar ook daar hadden we geexperimenteerd en het resultaat was een of ander groen chemisch mengsel waarop professor Gobelijn jaloers kon zijn..
- Hoe onze camera het laten afweten heeft, en we beslisten om die op de zwarte markt te verkopen om wat geld binnen te halen voor een nieuwe. Heerlijk in welke nesten we ons gewerkt hebben om, onze KAPOTTE camera te ruilen tegen een nieuwe batterij en 2 geheugenkaarten voor onze nieuwe camera.
-...


We beginnen jullie stiekem al een beetje te missen.
Liefs,

Beth en Martijn